هر كس بايد بمقتضاى خلقت و ساختمان وجودى او باشد . اهل هر بلادى را بمقتضاى آب و هواى همان شهر بايد پرورش داد و بهر مريضى بايد به تناسب محل اقامت و پرورش او پيشنهاد غذا و دوا كرد . بيشتر از دستورات امام ( ع ) در اين رساله بمقتضاى حال شخص مأمون و برخى به تناسب احوال مردم آن عصر و مكان مىباشد ، قسمت ديگر از تجويزات امام عليه السّلام چنان كه خود آن حضرت در مقدمهء كتاب يادآورى كردند نقل عقايد و تجربيات اطباء و حكما است و شايد اين اقتباس به منظور و يا تصويب و يا ملاحظات ديگر بوده است . با توجه بمطالب فوق بهره‌اى كه از اين كتاب ميبريم علمى و نظرى است اما از حيث عمل نميتوانيم از تمام دستورات آن مو بمو بنفع خويش استفاده كنيم . اينك باصل ترجمه و بعد بشرح پاره‌اى از مطالب آن خواهيم پرداخت :